Szczególne „substytuty” planowania przestrzennego

Abstract

GRZEGORZ DOBROWOLSKI 1Szczególne "substytuty" planowania przestrzennego I. Kształtowanie ładu przestrzennego, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 2 (dalej jako "u.p.z.p"), polega na takim ukształtowaniu przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.Osiągnięcie tak rozumianego celu może następować za pomocą różnego rodzaju instrumentów.Podstawową rolę w tym zakresie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. określa on przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu.W analizowanym zakresie (art.15 ust. 2 u.p.z.p.) plan określa między innymi:-przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, -zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, -wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, -zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów, -zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 3 citations exist upstream.