De vierde pijler van de ontwikkelingsamenwerking in Vlaanderen: de opmars van de levensverbeteraar

Abstract

Eind jaren ‘90 van vorige eeuw bestond er een algemeen gevoel van malaise in de wereld van de ontwikkelingssamenwerking. Er was sprake van donormoeheid, erosie van het schuldgevoel en Afro-pessimisme. Het draagvlak kalfde af. Een recentere studie uitgevoerd in 2003 en 2004 trof een positieve kentering van het draagvlak voor ontwikkelingssamenwerking aan in Vlaanderen. Ze noteerde tevens dat een toenemend deel van de private middelen die mensen vrijmaken voor ontwikkelingshulp niet naar de klassieke kanalen gingen. Een nieuw kanaal, een nieuwe pijler leek zich te manifesteren naast de officiële ontwikkelingssamenwerking, de multilaterale hulp en de NGOs. Met dit onderzoek probeert het HIVA een eerste zicht te krijgen op deze nieuwe, vierde pijler. Wat houdt deze vierde pijler in? Wie behoort ertoe? Gaat het alleen over vakbonden, hospitalen en scholen die nu ook aan ontwikkelingswerk doen? Welke nieuwe dynamieken zien we? Wat is de omvang van deze pijler in financiële termen en in termen van betrokkenen en draagvlak? Hoe pakken de initiatieven van de vierde pijler het aan in ons land en hoe ondernemen ze in het buitenland? Dat zijn vragen die de auteurs van deze studie proberen te beantwoorden. Hiertoe werd er in het voorjaar van 2006 een survey opgezet in Vlaanderen waarbij meer dan honderd betrokkenen uit de vierde pijler en de klassieke ontwikkelingssamenwerking bevraagd werden. Gezien de vierde pijler nog niet eerder als fenomeen bestudeerd werd heeft deze studie vooral een exploratieve waarde. Een verkenning dus van een boeiend, maar onbekend terrein.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 8 citations exist upstream.