Daha Yaşanabilir Kentler İçin Mikro Ölçek Bir Yürünebilirlik Modeli

Abstract

Türkiye’de ve dünyada önemi artan planlama ve tasarım konularından biri olan yürünebilirlik, tarihi kent merkezlerinin korunması ve yenidencanlandırılması, sağlıklı toplumların yaratılması, sürdürülebilir ve yaşanabilir kentlerin geliştirilmesi için benimsenen bir kentsel stratejidir. Türkiye’de 2000’li yılların başında yürünebilirlik engelli insanların kentsel mekâna erişebilirliğinin artırılması bağlamında önem kazanmıştır. 2013 yılından itibaren Türkiye’de Sağlıklı Beslenme ve Hareketli Hayat Programı’nın başlatılmasıyla beraber, yürünebilirlik sağlıklı yaşam ve obeziteyle mücadelenin önemli bir aracı haline gelmiştir. Bütün bu olumlu gelişmelere rağmen, Türk kentlerinin ne kadar yürünebilir planlandığı ve tasarlandığı tartışmaya açıktır. Bu araştırma, bir mekânın yürünebilirlik kapasitesini ölçme ve değerlendirmeyi sağlayan mikro ölçekli bir yürünebilirlik modeli geliştirmeyi amaçlamaktadır. Makalenin ilk bölümlerinde, yürünebilirlik kavramı, yaşanabilirliğin ve yaşam kalitesinin bir ölçütü olarak incelenmektedir; mikro-mekân ölçeğinde yürünebilirliğin değerlendirilmesini sağlayacak niceliksel ve niteliksel ölçütler tanımlanmaktadır. Makalenin ikinci bölümünde, araştırma yöntemi detaylı olarak aktarıldıktan sonra, pilot çalışma alanı olarak belirlenen Mersin’in tarihi kent merkezinde yer alan Atatürk ve Uray Caddeleri’nin yürünebilirlik kapasiteleri incelenmektedir. Makalenin son bölümünde, araştırma bulgularına dayanarak, Mersin ve tarihi merkezinin yaşanabilirlik ve yürünebilirlik kapasitesine katkıda bulunabilecek planlama ve tasarım stratejileri tartışılmaktadır. Ayrıca, kurallara dayalı planlama ve tasarım yaklaşımı çerçevesinde sürekli evrilen kentlerin dinamizmine uygun esnek bir planlama ve tasarım yaklaşımını hayata geçirebilmek için, önerilen yürünebilirlik modelinin günümüzde ve gelecekte nasıl kullanılabileceği ve geliştirilebileceği aktarılmaktadır.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 12 citations exist upstream.

Papers that cite the same references — the relational fallback while embeddings are still backfilling.