Wielowymiarowa re-kreacja postaci literackich

Abstract

Każdy czytelnik narracji biblijnych znajduje się w sferze oddziaływania autora/narratora i tekstu. Jedną z ważniejszych form tego oddziaływania są postaci literackie. Wnikliwe, wszechstronne i wyczerpujące re-kreowanie postaci opowiadania sprawia, że w pewnym momencie czytelnik odkrywa w swej świadomości jej obecność; zaczyna być ona postacią żywą i prowadzącą z nim intensywny dialog, oddziałującą na jego zachowanie, sposób myślenia i działania. W celu oddziaływania na czytelnika przez postać literacką autor/narrator ma do wykorzystania kilka modeli: postać kluczową dla przebiegu wątku narracji; postać przemienioną w toku fabuły, postać mającą wyjątkową specyfikę czy wreszcie postać silnie oddziałującą na inne postaci narracji jako protagonista lub antagonista.Wielkie postaci literackie, stworzone przez autorów piszących z natchnieniem, a w szczególności przez autorów tworzących pod natchnieniem Ducha Bożego, spełniają cel (realizują strategię narracyjną), który postawił sobie i im autor/narrator: kształtują idealnego czytelnika nie tylko w pierwszym pokoleniu adresatów dzieła literackiego, ale przez wieki, i to pomimo zmieniających się okoliczności, uwarunkowań kulturowych czy środowiska ich życia. Czytelnik natomiast, otwierając się na oddziaływanie postaci literackiej, ma szansę odnieść podwójną korzyść z aktu lektury: po pierwsze, może głębiej wejść w świat opowiadania, aby lepiej zrozumieć złożoność prezentowanego problemu egzystencjalnego (najczęściej ponad-czasowego) i całego splotu działań potrzebnych do jego rozwiązania; po drugie, może lepiej zrozumieć siebie, sens swego życia, podejmowanych zmagań, doświadczanych przeżyć bądź lepiej poznać własne szczęście, jakie płynie z unikania zagrożeń i czynników destrukcyjnie ujawniających się w postaciach negatywnych, złych moralnie i duchowo.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 14 citations exist upstream.

Papers that cite the same references — the relational fallback while embeddings are still backfilling.