TÜRK BEŞERİ COĞRAFYASINDA YENİLEŞME EĞİLİMLERİ: DEĞİŞİM AKTÖRLERİNİN PERSPEKTİFİNDEN BİR DEĞERLENDİRME

Abstract

Türk coğrafyası, akademik kurumsallaşmasının yüzüncü yılını geride bıraktı. Bu güne kadar onun akademik gelişimine ve performansına ilişkin çok sayıda inceleme yapıldı. Ancak Türk coğrafyasının kendi güncel durumunun ve geleceğinin topluluk üyelerinin perspektifinden nasıl görüldüğü üzerinde çok az duruldu. Bu makale, Türk Beşeri Coğrafya alt disiplininde, son yıllarda ortaya çıkan yenileşme çabalarını ele alıyor. Bunu yaparken önceki çalışmalardan farklı olarak disipliner değişimi, içerden birilerinin bakışıyla, aktör deneyimlerinden yola çıkarak anlamaya çalışıyor. Bu makale, nitel bir araştırma olarak tasarlandı. Araştırmada iki temel veri kaynağı kullanıldı. Birincisi, 16 akademisyenin düşüncelerini içeren yazılı söyleşilerdir. İkincisi, 5 genç akademisyenle gerçekleştirilen odak grup görüşmesidir. MAXQDA 11 nitel veri analizi yazılımı yardımıyla t oplanan verilerin içerik ve betimsel analizi yapıldı. Türkiye'de beşeri coğrafyanın mevcut genel görünümü katılımcılar tarafından, geç kalmışlık, aktör bağımlılık, yüzeysellik, sınırlılık, sıradanlık ve yetersizlik kavramlarıyla tanımlandı. Fakat aynı zamanda onlar , son yıllarda disiplinde bilimsel yaklaşım, metodolojik, teorik ve tematik açıdan geçmiştekinden bazı olumlu ilerlemeler yaşandığına da işaret etti. Bununla birlikte araştırmanın bulguları gösteriyor ki yenileşme sürecinin en önemli kazanımlarından birisi, bazı beşeri coğrafyacıların çok paradigmalı bir coğrafyayı keşfetmesidir. Yine Türk beşeri coğrafyasındaki araştırma konularının değişen toplumsal dinamiklere duyarsızlık nedeniyle büyük ölçüde toplumsal bağlamın dışında kaldığı da belirleniyor. Yenileşme sürecinin genç akademisyenlerin performansıyla zamanla asıl rengini bulacağı ve kuşkulu iyimserlik halinin geride bırakılacağı düşünülüyor.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 21 citations exist upstream.

Papers that cite the same references — the relational fallback while embeddings are still backfilling.