Hadisçilerin Rivayet Telakkisi ve İçerik Tenkidi Mesel

Abstract

Hadisin kaynağına nispet durumunu tespit ile hadisin metnindeki sorunları tespit ve tashih ameliyesi belli bir ölçüde karıştırılmaktadır. Bunun neticesinde hadisçilerin hadisin muhtevasıyla hiçbir zaman ilgilenmedikleri ya da hadislerin sübutunu akıl, Kur’an, tecrübe ve tarihî gerçekler gibi başka delillere arz ettikleri şeklinde bir yanılgı ortaya çıkabilmektedir. Hadisçilerin sübut durumunu tespit ederken ravi ve isnad odaklı bir yöntem uygulamaları, ehl-i re’ye karşı geliştirilmiş bir taktik olmayıp, bütünüyle itikadî ve kelamî bir temele sahiptir. Hadisçilerin içerik tenkidine başvurmamaları meselesi sahip oldukları haber telakkileri ile doğrudan ilgilidir. Dinî bilginin yegâne kaynağının haber olduğu düşüncesi, hadisçilerin bütün uygulamalarının karakterini belirlemiştir. Hadisçilere göre sahih hadisle amel vaciptir ve hadisin dışında başka bir delile ihtiyaç yoktur. Bu durum hadisin sübutunu ancak senedi üzerinden denetleme imkânı vermektedir. Fakihler ise hadisleri amel edilebilirlik yönüyle ele almışlardır. Hadislerin amel edilebilirlik bakımından ele alınması içerik tenkidinin yolunu açmıştır. Zira hadisin içeriğinin asıllara arz edilmesi mümkündür.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 8 citations exist upstream.