Kırılgan, Gizli ve Sihirli: Dagerotip Portreler

Abstract

Dagerotip (Daguerreotype/ Daguerreotypy), 1839 yılında Louis-Jacques-Mandé Daguerre (1787-1851) tarafından Paris’te keşfedilmiştir. Paris Bilimler Akademisi’nde 19 Ağustos 1839’da François Arago (1786-1853) tarafından dünyaya duyurulmuştur. Bu yeni icat Paris’te ve tüm dünyada heyecan ile karşılanmıştır. Dagerotipi elde etme süreci uzun ve zahmetlidir. Dagerotip birkaç aşamadan oluşan kimyasal süreç ile elde edilir. İlk olarak, gümüş kaplı bakır plaka iyot buharına tabi tutulur. Işığa duyarlı hale getirilen bu plaka karanlık kutu içine yerleştirilir ve güneşte pozlanır. Pozlama süreleri günün saatine, mevsime göre değişir. Sonuçta ulaşılan görüntü ise keskin, detaylı ve parlaktır. Bu keskin ve detaylı görünümünün yanında dagerotip tektir, kırılgandır ve siyah beyazdır. Bunlar dagerotipin eksik olarak görülen özellikleri olmuştur. Bu eksiklikleri düzeltmek ve iyileştirmek için 1839 ve 1841 yılları arasında optik ve kimyasal çalışmalar yapılmıştır. Dagerotipin ilk kullanıldığı alan mimaridir. Bu kullanım alanını arkeoloji, topografi, fizyoloji, antropoloji, tıp ve astronomi izlemiştir. Ancak en çok üretim portre türünde gerçekleşmiştir. Gerek kişisel, gerekse bilimsel amaç ile birçok portre çekilmiştir. Portreye olan ilgi sonucunda dünyanın her yerinde birçok dagerotip stüdyosu açılmıştır. Bu çalışmada öncelikle dagerotipin ortaya çıkış öyküsü ve dagerotipin teknik özellikleri anlatılmıştır. Ardından kişisel amaç ile çektirilmiş portre örneklerine ve kullanımlarına dair örnekler sunulmuştur. Bu bölümün ardından dagerotip üzerine yapılan renklendirme işlemleri ve dagerotipin bir takı olarak kullanılması anlatılmıştır. Çalışmada son olarak fotoğraf tarihçilerinin ve fotoğraf kuramcılarının dagerotipin özellikleri ile ilgili olan görüşlerine yer verilmiştir. Anahtar Kelimeler: Dagerotip, Portre, minyatür Portre.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 1 citations exist upstream.

Papers that cite the same references — the relational fallback while embeddings are still backfilling.