Lokalny sektor kultury to w Polsce tysiące instytucji kultury (IK) w postaci teatrów, muzeów, domów kultury, galerii, czy bibliotek. Zdecydowana większość z nich to podmioty prowadzone przez jednostki samorządu terytorialnego (JST), z których największe znaczenia mają duże ośrodki miejskie, gdzie koncentrują się funkcje kulturalne całych regionów. W monografii skupiono się na dwóch alternatywnych modelach zarządzania w lokalnym sektorze kultury – rynkowym i relacyjnym. Autor opisuje relację: organizator (JST) – dyrektorzy IK, która ma kluczowe znaczenie dla prowadzenia lokalnej polityki rozwoju kultury. Celem opracowania jest rozpoznanie tej relacji w świetle dwóch teorii: agencji i stewarda. Jakościowe studia przypadków oparte na wywiadach pogłębionych przeprowadzono z kilkudziesięcioma przedstawicielami administracji samorządowej oraz niemal wszystkimi menedżerami kultury z wybranego miasta. Badania przeprowadzono w Łodzi, która współcześnie pozycjonuje się jako miasto kultury i sztuki, intensywnie starając się włączać kulturę w trajektorię swojego rozwoju. Przywołane opinie środowiska menedżerów kultury jednoznacznie wskazują na potrzebę zredefiniowania popularnego w wielu polskich miastach rynkowego modelu zarządzania sektorem kultury w kierunku szerszego oparcia go na współdziałaniu i zaufaniu.
Rudolf, W. (2020). Zarządzanie publiczne w lokalnym sektorze kultury. https://doi.org/10.18778/8220-379-0
Imported from OpenAlex (CC0) — nothing here is generated.