REKLAM TASARIMDA BİR GÖRSEL ANLATIM YÖNTEMİ OLARAK KİŞİLEŞTİRME

Abstract

Reklam tasarımının ilk örneklerinden günümüze değin kullanılan bir yaklaşım olan kişileştirme, insan olmayan varlıklara insana özgü motivasyonlar, niyetler, duygular ve özellikleri atfetme yaklaşımı olan antropomorfizme dayanır. Reklam, sayfadan ekrana ve hatta ekranın ötesine geçtikçe, markaların tüketici ile yakınlaşma çabası giderek artmıştır. Basılı ve dijital ortamlardaki reklam tasarımlarında kişileştirme, reklamların temel amaçlarından biri olan tüketici ile bağ kurmayı kolaylaştırmak için yoğunlukla kullanılmaktadır. Kişileştirme yaklaşımı ile benzersiz karakterler ve imgeler oluşturularak, tüketiciyi şaşırtmaya ve daha önemlisi iletişim kurmaya çalışılmaktadır. Bunun yanı sıra reklamlarda kişileştirme yaklaşımı kullanmanın amacı, yalnızca tüketiciye ürünleri canlı varlıklar olarak düşündürmek değil, aynı zamanda tüketicinin ürüne olumlu bir tepki vermesini sağlamak, ürünleri daha sevimli ve güvenilir göstermektir. Bu araştırmada, retorik figürlerden biri olan kişileştirmenin grafik tasarım ve reklam tasarımında görsel açıdan kullanımının detaylı bir incelemesi yapılmıştır. Reklam tasarımlarında kullanılan görsel kişileştirme yaklaşımı örnekler üzerinde incelenmiş, bu yaklaşım ile oluşturulan reklam tasarımlarında grafik anlatım dili açısından kullanılan tasarım yöntemleri ve bunların anlam oluşumuna katkısı araştırılmıştır. İncelenen reklam tasarımlarında kişileştirmenin soyutlama, parça-bütün ilişkisi, modifikasyon, benzetme ve deformasyon gibi tasarım yöntemleri kullanılarak oluşturulduğu analiz edilmiştir. Sonuç olarak, kişileştirme yönteminin grafik tasarımda yaratıcı bir fikir ve görsel oluşturma açısından faydalanılabileceği ve grafik tasarım eğitiminde de kullanılarak öğrencilerin grafik üretim sürecine katkı sağlayabileceği görülmüştür.

Cite this work

No public copy is stored for this record, so only the metadata is cited.

Stored only when both papers are in the corpus — 7 citations exist upstream.

Papers that cite the same references — the relational fallback while embeddings are still backfilling.